نسیم صبح زندگی

به تو فکر می کنمزمانکفش هایش را گم می کنددر بودنتزندگی ها نهفته استهر آنچه نفس می کشیُهوای جهانبوی غزل می گیردهر آنچه می بینیُگفتگویِ میان عشّاقآغاز می شودوقتی به تو فکر می کنمقلب مندنیا را از یاد می بردو با آرشه ی رنگین کمانبر تنِ بارانشروع به نواختن می کندو منمیان پایکوبی عطرها وُ خاطره هادر دیدار پروانه با گلبه تو می اندیشم...

زیباترین قول تو این است. که هرگز باز نخواهی آمد. زاده یقول توهستم. در غبار. پس می دانم. که رنج در خانهاست. در انتها ی پله ها خانه دارد....